Przepisy kodeksu cywilnego umożliwiają poszkodowanemu lub jego bliskim zgłaszanie roszczeń związanych zarówno ze szkodami majątkowymi (zniszczone lub utracone wskutek wypadku mienie takie jak pojazd, zniszczone przedmioty), jak i ze szkodami na osobie:

A) Koszty leczenia, koszty przygotowania do wykonywania innego zawodu, renta:

Art. 444. § 1 k.c. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.
§ 2. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.
§ 3. Jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa.

B) Zadośćuczynienie za ból i cierpienie:

Art. 445. § 1. W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

C) Roszczenia związane ze śmiercią poszkodowanego

Art. 446. § 1. Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł.
§ 2. Osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego.
§ 3. Sąd może ponadto przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.
§ 4. Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Możliwość zgłoszenia i skutecznego dochodzenia roszczenia o odszkodowanie zależy przede wszystkim od tego, czy nie jest ono przedawnione.
Należy zdawać sobie sprawę z faktu, że na terenie różnych państw terminy przedawnienia w stosunku do różnych roszczeń mogą się od siebie znacznie różnić. Dlatego im wcześniej szkoda zostanie zgłoszona, tym większe szanse na podjęcie skutecznych działań zmierzających do uzyskania odszkodowania. W polskim systemie prawnym terminy te reguluje Art. 4421 § 1. k.c.
Art. 4421 § 1. k.c. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
§ 2. Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.
§ 3. W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

§ 4. Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności

Generalnie ubezpieczyciel, na podstawie art. 14 ustawy   U S T A W A
z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
jest obowiązany wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni  licząc od dnia zgłoszenia roszczenia. 

Bardzo często   postępowanie likwidacyjne  z różnych względów przekracza jednak ten termin, a w powyższym terminie ubezpieczyciel wypłaca jedynie tzw. kwotę bezsporną. W takim wypadku zastosowanie znajduje art, 14 ust.2 wspomnianej ustawy:

Art. 14 ust 2 . W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.

Podstawowym obowiązkiem poszkodowanego lub uprawnionego do odszkodowania, oprócz zgłoszenia szkody, jest rzetelne udokumentowanie swoich roszczeń, co wynika wprost z art. 6 k.c. stanowiącego, że "Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne".
Po otrzymaniu roszczeń ubezpieczyciel obowiązany jest ze swojej strony do wszczęcia postępowania likwidacyjnego, w trakcie którego jest on zobowiązany do ustalenia wszelkich okoliczności sprawy mających na celu ustalenie okoliczności oraz rozmiarów szkody: "Po otrzymaniu zawiadomienia o zajściu zdarzenia losowego objętego ochroną ubezpieczeniową, w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, zakład ubezpieczeń informuje o tym ubezpieczającego lub ubezpieczonego, jeżeli nie są oni osobami występującymi z tym zawiadomieniem, oraz podejmuje postępowanie dotyczące ustalenia stanu faktycznego zdarzenia, zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości świadczenia, a także informuje osobę występującą z roszczeniem pisemnie lub w inny sposób, na który osoba ta wyraziła zgodę, jakie dokumenty są potrzebne do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości świadczenia, jeżeli jest to niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania".

Generalną zasadą przy roszczeniach z zakresu odpowiedzialności cywilnej jest pełna kompensacja szkody poniesionej przez poszkodowanego. Istnieją jednak wyjątki od tej reguły. Polskie prawo cywilne wskazuje przypadki, które skutkują wyłączeniem odpowiedzialności, czyli tzw. przesłanki egzoneracyjne oraz okoliczności, w których kwota odszkodowania może zostać pokmniejszona na skutek przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody.

Zgodnie z Art. 436 § 1 k.c. w związku z art. 435 § 1 k.c. samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez jego ruch chyba że:
1)szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej
2)wyłącznie z winy poszkodowanego
3)lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.
Jeśli zatem w zdarzeniu komunikacyjnym wystąpiła którakolwiek z powyższych przesłanek, odszkodowanie się nie należy.
Kwota odszkodowania może zostać pomniejszona na skutek przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody. Jednakże mając to na uwadze należy pamiętać, że w określonych przypadkach możliwość przypisania przyczynienia poszkodowanemu jest wyłączona lub też w znacznym stopniu ograniczona:
Art. 426 k.c. Małoletni, który nie ukończył lat trzynastu, nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.
Art. 425. § 1 k.c. Osoba, która z jakichkolwiek powodów znajduje się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, nie jest odpowiedzialna za szkodę w tym stanie wyrządzoną.
Wyłączenie przesłanki wyłącznej winy osób wskazanych w przepisach powyższych oznacza, że nawet jeżeli zachowanie takiej osoby było wyłączną przyczyną wypadku i tak jest ona uprawniona do otrzymania odszkodowania, chociaż ulegnie ono zmniejszeniu na skutek przyczynienia się do powstania szkody (nie można jednak przypisać 100% przyczynienia się do szkody)